Μετά απο 23 χρόνια παντρεμένος με Γαλλίδα, αποφάσισα επιτέλους στα σοβαρά να κάτσω και να μάθω σιγά-σιγά τη Γαλλική γλώσσα. Εκείνη μιλάει άπταιστα τα Ελληνικά οπότε είχα επαναπαυτεί για τα καλά. Καταλύτης για την απόφαση αυτή ήταν οι συζητήσεις που κάνει η 4,5 ετών κορούλα μου με τη μαμά της. Όχι λεξούλες, αλλά πραγματική συζήτηση για τα καθημερινά που συμβαίνουν στην ζωή της και της κάνουν εντύπωση. Μεγάλη προώθηση για να μάθω τη γλώσσα ήταν και η φράση που μου πέταξε μια μέρα στα καλά καθούμενα. «Κατάλαβα για ποιό λόγο δεν έρχεσαι το καλοκαίρι μαζί με την μαμά και μένα στην Γαλλία. Δεν ξέρεις Γαλλικά!» Κόκαλο εγώ. Άκου τι συλλογίστηκε! Από εκείνη την ημέρα όταν ήθελε να αναφερθεί σε πρόσωπα σε σχέση με την γλώσσα που μιλάνε, μου έλεγε: «Να το πω, όπως το λέει η μαμά, ή όπως το λες εσύ;» Πάλι κόκαλο εγώ.
Μου έκανε τόση εντύπωση το γεγονός πως εκφράζεται με αυτόν τον τρόπο, όπως και για άλλα θέματα άλλωστε, που σαν σωστός χαζομπαμπάς τα συζητάω και μοιράζομαι με συναδέλφους κάθε πρωί. Αυτή είναι και η αιτία που ξεκινάω αυτό το blog. Θέλω να «διασώσω» όλα αυτά τα μικρά πράγματα που μου λέει κάθε ημέρα και στα αυτιά μου μοιάζουν τόσο όμορφα.
